1. Bölüm Bittiyse Demek

10. Haftada ilk ebe ile olan randevumuz için eve posta ile randevu kağıdı geliyor. Bu resmi kayıtlarda ilk görüşmemiz olacak. 

Ebe, her şeyi ayrıntılı olarak anlatıyor ve ilgileniyor. Benimle ve hatta eşimle ilgili her şeyi soruyor ve kaydediyor, özellikle depresyon konusunda duruyor ve daha önce bununla ilgili tedavi olup olmadığımı bir kaç kez soruyor. Defalarca depresyona girdiğimi biliyorum da, hiç ilaç kullanmadım. Ben de çok ilgiyi üzerime çekmeden, hayır cevabı veriyorum. Sanırım bu gibi durumlarda daha dikkatli davranıyorlar. Sonra kan alıyorlar, ücretsiz bir folik asit, D vitamini, C vitamini multivitamini veriyor. Kocaman bir de defter veriyor ve böylece tüm süreç hakkında bilgiyi biz taşıyoruz. Her kontrole bu defter ile gidiyoruz.

 

Bize verdikleri takip defterinde o kadar çok ayrıntı var ki, randevuya kiminle gittiğime kadar yazıyor. Ebe, bize ikili test isteyip istemediğimizi soruyor, bu tamamen sizin isteğinize bağlı, eğer ben her türlü bu çocuğu kabul ediyorum diyorsanız isteğinize saygı duyuyorlar.

Biz istediğimiz için, ikili test için hastaneye istek göndereceğini ve 12. haftadan itibaren gideceğimizi söylüyor. Ebe, neşeli ve duyarlı, hoşumuza gidiyor. Umarım tüm kontrollerde aynı kişi olur…

12. haftada eve gelen mektupta, sağ olsunlar kendileri bir randevu tarihi ve saati ayarlamış. Yani biz onlara uyacağız. Ne yapalım…

Bu defa hastanemize gidiyoruz, ultrason öncesi bizi bir odaya alıp konu ile ilgili her türlü bilgiyi veriyorlar. Görevli kadın, bize her ayrıntıyı açıklıyor ve olacakları tek tek anlatıyor.

Sonuçları yine eve posta ile gönderiyorlar, çok şükür iyi geliyor, içimiz rahatlıyor.

Bu durumda 3 aya kadar 1 kez ebe ile görüşüyor ve 3 ayı bitirince ultrasona girebiliyorsunuz. 3 aya kadar kan testi bile yapılmıyor, doktor yüzü ise hiç görmüyorsunuz.

İlk önce bunu hiç anlayamamıştım, şimdi durum ilerledikçe şunu görebiliyorum. Evde yapılan testlerin güvenirliği artık tama ulaşmış durumda. Yani hamile olduğunuzu evde yaptığınız test ile anlayabiliyorsunuz. Sonrasında ise,  normal ilerleyen süreçlerde, 3 aya kadar müdahale edilecek ya da test edilecek hiç bir durum olmuyor aslında. Yapılan eksik ya da yanlış yapılan bir durum olduğunu söylemek çok zor. Ayrıca bu süreci kendinizin takip etmenizi istiyorlar. Siz koltuğa uzanıp yatan bir hastadan çok, olayı araştıran, okuyan ve sürecin içinde olan bir anne olarak görmek istiyorlar. Çünkü ilk gittiğimizde verdikleri dergide bir çok konu anlatılmıştı. Daha sonra da bir uygulama indirip okumanızı istiyorlar. Bu uygulama yine tüm olasılıklar hakkında bilgi veriyor, yani doktora gitmeden doktorların bir çok konu hakkında görüşlerini okuyabiliyorsunuz, her gittiğimizde de bu uygulamayı kullanıp kullanmadığımızı soruyorlar. 

Yine de biz burnumuz kanasa doktora giden bir millet olduğumuz için, anlaması ve idrak etmesi zor oluyor. Zaten ben de Türkiyede doktora gitmiş ve biraz içimi rahatlatmışım ya artık atıp tutabilirim..

Bu arada benim bulantılar artıyor ve 3 aydan sonra da devam ediyor. 20. Haftadan sonra azalıyor ve 21. hafta daha fazla rahatlıyorum. Neyse ki…

Yürüşleri artırmaya ve evde yoga ve spor yapmaya başlıyorum kendimi iyi hissettikçe. Biliyorum ki yoga ve spor yapmak bebeğime ve kendime yapabileceğim en büyük iyilik olacak. Çünkü ufak tefek şekerli yiyecekler, patates kızartmaları, sandviçler gibi bazı kötülükler yapıyor olabilirim. İştahım inanılmaz açılıyor ve kendime hakim olmam çok zor hakim bey…

Yedikten sonraki vicdan azabı ile baş başa kalıyorum çoğu zaman. Ama 20. hafta dönüm noktası gibi oluyor ve artık bu konuda da daha iyiyim.

Sanki her şey daha iyi oluyor gibi, ne dersiniz?

İnsanların hamilelik sürecinin 9 ay olması gerçekten tesadüf değilmiş, anlıyorum. Hamile olduğunu kabullenmek ve kendini, evini, hayatını buna hazırlamak için bu süre ancak yeter gibi görünüyor. Ayrıca bebek de kendisini yavaş yavaş dünya için hazırlıyor ve gelişiyor. Onun için de geleceği yeni dünyaya hazır olma süreci bilinmezliklerle dolu. Organları ile beraber hisleri de gelişiyor. Şu an hissettiklerine biliyorum ki benim de katkım büyük.

İlk 3 ay ağladığım her şeyi hisseti eminim. Üzgünüm bebek.

Annen daha iyi artık, biraz da gülelim beraber. Olur mu?

Artık 2. trimester’a geçebiliriz.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir